به نام زیباترین زیباها....

آیا هیچگاه در دل شب, دور از هیاهوی زندگی به آسمان پر ستاره نگاه کرده اید؟

و روح شما بعظمت و زیبائی آن مجذوب شده است؟

این احساس احترام و ستایش بعظمت و زیبائی و اظهار خضوع و تسلیم در برابر خالق آن نیایش نامیده می شود.

نیایش, ارتباط قلبی انسان با ذات عالم هستی...

نیایش, راز و نیاز درونی انسان است با کمال مطلق...

نیایش, پرواز انسان است بسوی پروردگار عالم...

نیایش, منحصر به انسانها نیست.

تمام موجودات عالم در نیایشی بزرگ شرکت دارند .

هریک بر زبان خود خدا را تسبیح می کنند.

شعله شمع خود نیایشی است و سوختن پروانه, نیایشی دیگر.....

خنده ی معصوم کودک نیایشی است و مهر پاک مادر نیایشی دیگر...

نیایش, یک مسیر روحانی و مکاشفه درونی است, که در آن عطاره ی وجود آدمی می جوشد, می سوزد, بر روح مبدل می شود, به بفراخنای عالم هستی بالا می رود ودر وجود کل, حل می گردد.

آدمی قلب دارد که مرکز احساس عرفانی و ارتباط با کانون نامرئی حیات و درک زیبائی است, این قلب با محصولات عقل سیراب نمی شود, نیایش, لطیف ترین و عمیق ترین نیاز فطری قلب است.

هنگام نیایش پرده های ضخیم عالم محسوسات از روی قلب بکناری می رود و مشعل فروزان روح آدمی نور افشانی می کند.

نیایش, آرامش ضمیر می اورد ...

نفس را تصفیه می کند....

روح را انبساط می دهد...

ایجاد نشاط می کند و ظرفیت وجود انسان را از کمال مطلق لبریز می نماید.

در میان نیایش ها نیایش عشاق, شوری دیگر دارد.

در میان عشاق عالم نیز, علی جایگاهی خاص دارد.

علی مظهر کمال و عشق و انسانیت , آنچنان عاشقانه راز و نیاز می کند که دل آدمی آب می شود, آن همه قدرت و شجاعت با آن همه خضوع و بندگی, آن همه شور وعشق , با آن همه ترس از فراق......

راستی که مافوق طاقت بشری است.

اگر پیرزنی ضعیف, که قدم به دروازه ی مرگ نهاده است, از ترس و وحشت در مقابل خدا تضرع کند, چندان تعجب آور نیست.

یا بیچاره ی مضطری که جبر زمان بیرحمانه خروش کرده است, اَمَن یُجیب بگوید.....

باز هم قابل درک است ولی آنجا که قدرتمندترین و بی نیاز ترین مرد روزگار از شب تا به صبح خاضعانه راز و نیاز می کند و می گرید, قابل فهم بشری نیست.

علی فریاد می زند: "خدایا من به خاطر ترس از جهنمت ترا نمی پرستم, به بهشت تو نیر طمعی ندارم .تو شایسته ی پرستشی و محرک من فقط عشق به توست!"

علی تاجر پیشه نبود که با خدای خود معامله کند و در ازاء عشق پاداشی بخواهد, عشق شیرازه ی حیات و هستی او بود و بدون عشق نمی توانست زنده بماند.......

"شهید دکتر مصطفی چمران"