بالای‌ پشت‌ بام‌ ساختمان‌، كوكتل‌ مولوتف‌هایی‌ راكه‌ درست‌ كرده‌ بودیم‌، آماده‌ ساخته‌ و هر آن‌ انتظار آمدن ‌مزدوران‌ شاه‌ و گارد جاویدان‌ (لشكر نیروهای‌ مخصوص‌ شاه‌) را می‌كشیدیم‌. ساعتی‌ نگذشته‌ بود كه‌سر و كله‌شان‌ پیدا شد. كاروانی‌ عظیم‌، تانك هاو نفربرهامی‌آمدند و در پیشاپیش‌ آنها جیپ‌ فرماندهی‌بود.كوكتل‌ها را یكی‌ پس‌ از دیگری‌ پرتاب‌ كردیم‌. در آن‌ شلوغی‌ و نبرد رویارو با دشمن‌، توانستم‌ سه‌ تانك‌ و نفربر را به‌ آتش‌ بكشم‌ و از كار بیندازم‌. خیلی‌ خوشحال‌بودم‌ و خدا را شكر می‌كردم‌. فرمانده‌ آن‌ واحد (بعدهافهمیدم‌ نامش‌ سرهنگ‌ لطیفی‌ بود و با پیروزی‌ انقلاب‌،اعدام‌ شد) از جیپ‌ پیاده‌ شد و رفت‌ پشت‌ تیرباری‌ كه‌روی‌ تانك‌ بود. خبر نداشتم‌ چه‌ چیزی‌ در انتظارم‌ است‌.رفتم‌ روی‌ لبه‌ پشت‌ بام‌، كوكتل‌ مولوتف‌ را بالا بردم‌ وپرت‌ كردم‌. یك‌ آن‌ احساس‌ كردم‌ چیزی‌ به‌ سرم‌ خورد كه‌ گیجم‌ كرد. همه‌ جا برایم‌ سیاه‌ شد. به‌ دنبال‌ آن‌،ضربه‌ سختی‌ را احساس‌ كردم‌ و دیگر هیچ‌ چیزنفهمیدم‌.
خودم‌ كه‌ متوجه‌ نشدم‌، ولی‌ بعدها دوستانی‌ كه‌همراهم‌ بودند، گفتند دو گلوله‌ تیربار به‌ سرم‌ خورد،نتوانستم‌ خودم‌ را كنترل‌ كنم‌ و از همان‌ بام‌ طبقه‌ سوم‌ به‌ كف‌ پیاده‌ رو افتادم‌. مرا داخل‌ آمبولانسی‌ گذاشتند و به‌بیمارستان های‌ اطراف‌ برده‌ بودند. از قضا، راننده‌آمبولانس‌ یكی‌ از فامیل های‌ خودمان‌ بود. هر كجا كه‌ سرزد، نتوانست‌ مرا بستری‌ كند. یك‌ آن‌ شك‌ می‌كند،ماشین‌ را كناری‌ نگه‌ می‌دارد و بالای‌ سرم‌ می‌آید. درمعاینه‌ اول‌ متوجه‌ می‌شود هیچ‌ گونه‌ علائم‌ حیات‌ در من ‌وجود ندارد. سرانجام‌ مرا به‌ بهشت‌ زهرا(س‌) می‌برد. آن‌طوری‌ كه‌ می‌گفتند، سه‌ ـ چهار روز مرا قاطی‌ جنازه‌شهدا داخل‌ سردخانه‌ گذاشته‌ بودند. تمام‌ لباس هایم‌ را درآورده‌ بودند. خون‌ زیادی‌ از بدنم‌ رفته‌ بود و زخم هایم‌ هم‌باز بود و از همه‌ مهم تر میان‌ اجساد، در سرمای‌ بسیار زیاد داخل‌ سردخانه‌، سه‌ چهار روز بی هوش‌ مانده‌ بودم‌.
وقتی‌ بدن‌ مرا برای‌ دفن‌ آوردند، چون‌ هیچ‌ مدرك‌ شناسایی‌ همراهم‌ نبود، می‌ خواستند به‌ عنوان‌ شهیدگمنام‌ دفن‌ كنند؛ یكی‌ از دكترهایی‌ كه‌ آنجا بوده‌ شك‌ می‌كند. در حین‌ معاینه‌، متوجه‌ می‌شود نبض‌ گردن‌ من‌ می‌زند. سریع‌ لباسی‌ را كه‌ دم‌ دستشان‌ بود به‌ تنم‌پوشاندند و با آمبولانسی‌ به‌ بیمارستان‌ شریعتی‌ فعلی‌بردند. دست‌ بر قضا، لباسی‌ را كه‌ تنم‌ كرده‌ بودند، متعلق‌بود به‌ یكی‌ از سربازان‌ نیروی‌ هوایی‌ كه‌ روی‌ اتیكت‌ آن‌نام‌ «امیر مرادی‌» نوشته‌ شده‌ بود. از آن‌ روز به‌ بعد كه‌ درحالت‌ گیجی‌ و بی‌هوشی‌ بودم‌، به‌ اسم‌ امیر مرادی‌ در بیمارستان‌ ثبت‌ شدم‌.
خانواده‌ام‌ همه‌ بیمارستان ها را جست‌ و جو كرده‌بودند، ولی‌ چون‌ نامی‌ از غلامرضا عالی‌ ندیدند، ناامیدشدند و پس‌ از اظهارات‌ همان‌ فامیل مان‌ كه‌ راننده‌آمبولانس‌ بود و جسد مرا به‌ بهشت‌ زهرا برده‌ بود، به‌آن جا رفتند كه‌ به‌ آنها پاسخ‌ داده‌ شد: «جسد او را در یكی‌از قبرهای‌ گمنام‌ دفن‌ كرده‌ایم‌.»
از آن‌ روز به‌ بعد،خانواده‌ام‌ بر سر قبر شهیدی‌ گمنام‌ كه‌ نام‌ من‌ را بر آن‌ نوشته‌ بودند، عزاداری‌ می‌كردند.
مدتی‌ در روزنامه‌ها عكسم‌ به‌ عنوان‌ «جوان‌گمشده‌» چاپ‌ شد. بعدها كه‌ مراسم‌ ختم‌، شب‌ هفت‌ و حتی‌ چهلم‌ هم‌ برایم‌ گرفتند، عكس‌ و اطلاعیه‌ام‌ در روزنامه‌ چاپ‌ شد. حتی‌ یك‌ بار تلویزیون‌ مرا درحالی‌ كه‌وضعیت‌ ظاهری‌ صورتم‌ بر اثر جراحات‌ وارده‌ عادی‌ ومشخص‌ نبود، نشان‌ داد و به‌ نام‌ امیر مرادی‌ معرفی‌ كرد.مادرم‌ بعدها می‌گفت‌: «وقتی‌ تو را در تلویزیون‌ دیدم‌،نشناختم‌ و كلی‌ گریه‌ كردم‌ كه‌ ما پسرمان‌ شهید شده‌، او را گم‌ كرده‌ایم‌، و این‌ جوان‌ مجروح‌ شده‌ و زنده‌ است‌،ولی‌ پدر و مادرش‌ از او خبری‌ ندارند.»

سرانجام‌ به‌ همت‌ یكی‌ از پرستاران‌ زحمتكش‌ بیمارستان‌ توانستم‌ خانواده‌ام‌ را خبر كنم‌. این‌ خواهر گرامی‌، پس‌ از مدتی‌ كه‌ حالم‌ بهتر شد، ابتكار جالبی‌ بخرج‌ داد و عكس های‌ روزنامه‌ها را كه‌ مربوط‌ به‌ گمشده‌ها و حتی‌ شهدا بود، جلوی‌ من‌ می‌گرفت‌. آن‌زمان‌ به‌ خاطر اصابت‌ دو گلوله‌ به‌ سرم‌ كه‌ به‌ مغزم‌ هم‌آسیب‌ رسانده‌ بود، بدنم‌ فلج‌ شده‌ بود. حرف‌ اصلاً نمی‌توانستم‌ بزنم‌ و حال‌ وخیمی‌ داشتم‌. سرانجام‌ یكی‌از روزها با دیدن‌ عكس‌ خودم‌ در اطلاعیه‌ای‌ كه‌ برای‌ چهلمم‌ چاپ‌ شده‌ بود، خودم‌ را شناختم‌ و با ایما و اشاره‌به‌ آن‌ خواهر فهماندم‌ كه‌ این‌ عكس‌ من‌ است‌. آن‌ هم‌روزنامه‌ها را گشت‌ و عكس های‌ دیگر را كه‌ مربوط‌ به‌اطلاعیه‌ گمشدنم‌ بود، پیدا كرد و از طریق‌ شماره‌تلفنی‌ كه‌ آنجا ذكر شده‌ بود، به‌ خانواده‌ام‌ اطلاع‌ داد كه ‌فرزندشان‌ زنده‌ و در بیمارستان‌ است‌.
اولش‌ باور این‌ مسئله‌ برایشان‌ مشكل‌ بود. پسری‌ كه‌ برایش‌ مراسم‌ چهلم‌ گرفته‌ بودند و ظاهراً قبری‌ هم‌داشت‌، حالا زنده‌ شده‌ بود. اول‌ قبول‌ نمی‌كردند ومی‌گذاشتند به‌ حساب‌ اذیت‌ و آزار، ولی‌ با اصرار زیاد آن‌ پرستار، به‌ بیمارستان‌ آمدند و مرا شناختند.
درست‌ پس‌ از 45 روز كه‌ از 21 بهمن‌ 57می‌گذشت‌ خانواده‌ام‌ مرا یافتند.

بر گرفته از سایت جامع دفاع مقدس- ساجد

گیر داده ام به خاکریز چشم

به قطره های پیاپی

به هشتصد و هشتاد و هشت قطره از این سُرم

که می ریزد

به همسرم که دانه ایست از تسبیح

با دو چشم سیاه

تو چرا درد می کشی عزیز؟

با دو چشم پراز شب اقیانوس/ عروس خانم!

تو اگر نمی گفتی بله

زحمت این سُرم ها کم می شد

زحمت این قطره ها که

چیک

چیک

فرو می روند توی رگها

توی چشم/ریز ریز/

می زنند/توی سرم که نیست حالا

پس تو چرا حرف می شوی هنوز؟

می نویسی تمام شد/ از سرخط شروع می کنیم؟

کو که حرف بزنیم پس

گیر داده ام به الفبا به فارسی

به ترکیب های وصفی و کنایی/باز

چه فرق می کند/خدا!/ تو که این همه خشکی داشتی، دریاهایت را چرا توی من ریختی تا دهانم کف کند؟

زهره بگوید...

چی؟

به ساحل کدام صخره می زنی سرباز! خشک نشوی زبانم لال

با دو چشم پر از شب اقیانوس/عروس خانم

تو اگر نمی گفتی بله...

چیک

چیک

تو اگر نمی گفتی... زحمت این سُرم ها...

چیک

چیک

می ریزد

توی چشم توی رگ ها

اشک و قطره

هنوز

به همسرم می نویسم:

کلمه خرج همین چیزهاست خب

گاهی لای زخم می ماند

این هم مرد و زن ندارد، روی این جاده ای که باید بروی،می روی

نه!

گفتم که، مردو زن ندارد/دارد؟

قطار و ریل هم که بیاوری توی شعر

باز همان تو می روی از اینجا وُ

من می روم از آنجاست دیگر

حالا انتخاب کن

تو با قطار می روی یا من پای پیاده راه بیفتم بروم/ همقطار!؟